Sindirim sonucu vücudun kullanabileceği duruma gelen sindirim ürünleri ince barsak ve kalın barsak boyunca emilmiştir.

Geriye kalan sindirilemeyen ve emilemeyen artık maddeler defakasyon (dışkılama) ile dışarıya atılır. Defekasyonun başlamasında İlk olay: Rektumun feçesle dolması sonucunda duvarlarının gerilmesi ile sakral spinal sinirlere duyu impulsları ulaşmasıdır. Parasempatik etki ile rektumun boyuna kasları kasılarak kısalır, feçesi dışarıya iter ve internal sfinkter açılır. Daha sonra eksternal sfinkter de açılarak defekasyon gerçekleşmiş olur. Diafram ve abdominal kaslar da defekasyon basıncının oluşmasına yardım eder. Dışkılama normal olarak günde 1-2 defa gerçekleşir. Eksternal sfinkter isteğimizle kontrol edilebildiği için şayet barsaklar irrite olmamışsa (örneğin mikrobial olarak) defekasyonu isteğimizle geciktirebiliriz. Küçük
çocuklarda besin alımı ile başlayan otomatik rektumu boşaltma refleksi, eksternal anal sfinkterin kontrolü henüz gelişmemiş olduğundan defekasyonun geciktirilmesi gerçekleştirilemez. Bu yüzden çoğunlukla beslenmeyi takiben defekasyon ortaya çıkar. Feçes yaklaşık 100 ml kadar su ve sindirilemeyen maddelerden oluşmuştur. Feçeste bulunan sindirilemeyen maddelerin başında selüloz gelir. Ayrıca % 10-20 kadar organik madde, % 10-20 yağ ve % 2-3 kadar protein de feçesin kabasını oluştururlar.
Bunlardan başka dökülmüş epitel hücreleri ve safra pigmentleri de bulunur. Feçesin karakteristik kokusu indol, skatol, merkeptanlar ve kükürtlü hidrojenden gelir. Koku kolondaki bakterial faaliyet ile yenilen besinlerden kaynaklanır ve duruma göre değişiklik gösterir.Karakteristik rengi ise sterkobilinden gelen kahverengimsidir. Dışkının rengi dışarıda beklemekle, havaya maruz kalmakla gittikçe koyulaşır.
 

‹‹ Önceki yazı

Kabızlık (Constipation)

Sonraki yazı ››

Akciğer Kanseri ve Nedenleri

sağlıkEn Popüler Sağlık Yazıları